Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

*****&***&&&**&&*&

Διανύω περίοδο μαγειρικού οίστρου, μου σκασε ξαφνικά και δεν λέει να φύγει - δεν έπρεπε τελικά να τα διαβάζω αυτά τα περιοδικά μαγειρικής,με χαλάνε. Όταν μαγειρεύω 2 πράγματα μπορούν να με σκοτώσουν: 1) Να μου πειράξει κάποιος κάτι πριν προλάβω να τελειώσω (aka όπου "τελειώσω" σημαίνει να τους αλλάξω 3203920392 φορές στήσιμο στο πιάτο μέχρι να βρω κάτι που να μ αρέσει,αλλά στο μεταξύ σχεδόν πάντα βαριούνται να περιμένουν και τρώνε :P ), 2) Να δοκιμάσει κάποιος πριν απο μένα. Σ' εχω σκοτώσει επιτόπου,κι έχω κάνει και κοκορέτσι τ αντερα σου γιατί διανύω περίοδο μαγειρικου οίστρου όπως είπαμε προηγουμένως. Αλλά μάλλον είμαι στις καλές μου ακόμα γιατί μερικοί-μερικοί κυκλοφορουν ακόμα ζωντανοι...
Πήγα χθες στους μπουένα βίστα, κόσμο πολύ δεν είχε,αλλά μάλλον όσος κόσμος ήταν εκεί αποφάσισε να περιοριστεί στα μισά του χώρου (μπας και φαινόμασταν πιο πολλοί?), με αποτέλεσμα ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ να χω πατήσει τους μισούς,να μ έχουν πατήσει οι άλλοι μισοί, ο μπροστινός που έκανε αεροπλανικές φιγούρες (αχεμ-αχεμ) σε μισό τετραγωνικό παραλίγο να μου βγάλει το μάτι , αλλά τουλάχιστον κράταγες άαααανετα ρυθμό με τα βλέφαρα σου... Κατα τ άλλα, ήταν λιιιιιιιγο,μας πήρα ελαφρώς τα λεφτάκια μας,αλλά δε βαριέσαι,καλή καρδιά.
Καλή καρδιά είπαμε κι εμείς χθες, και λέμε μια που τέλειωσε νωρίς το πράγμα,και αφού το ταξί δεν θα το γλίτωνα ούτως ή άλλως, δε πάμε για ένα ποτό? Πάμε. Πλην όμως εγώ είχα να φάω απ τις 4 (ποιας μέρας δε θυμάμαι), οπότε πήρα και κάτι να φάω πριν πιούμε. Κι εκεί που καθόμουν λέει ωραία και καλά στα πεζούλια στο γκάζι, είχα παρατήσει εγώ τη τσάντα μου ανάμεσα σε μένα και τη φίλη μου (μιλαμε τώρα ελάχιστη απόσταση), και έψαχνα να βρω που είχε φτηνά ποτά. Στην κοσμάρα μου εντελώς, τρώω μία ΔΥΝΑΤΗ στο χέρι και ξυπνάω, γυρνάω και ακούω τη φίλη μου που λέει "εεεε,αυτό είναι δικό μας"...κοιτάω, είχε έρθει ένας ωραία-ωραία,είχε πάρει την τσάντα απο ανάμεσα μας κι έφευγε. Εννοείται ότι δεν πήρα είδηση, είμαι ικανή να γύρναγα σπίτι και να προβληματιζόμουν που έβαλα τα κλειδιά...! Ευτυχώς ο τύπος μάλλον τρόμαξε πιο πολύ απο μας γιατί την έφερε αμέσως πίσω, εγώ όμως έσκασα γιατί μέσα είχα τα γυαλιά μου, κι αν την είχε πάρει θα μουν ανάπηρη μέχρι να φτιαχτούν καινούρια. Μετά αποφάσισε να σεληνιαστει κι ένας σκύλος,αλλά τον απέφυγα, έκανα το σταυρό μου κι ευχήθηκα να γυρίσω ζωντανή σπίτι μου. Τελικά γύρισα. Κι ήταν καλοκαίρι. Σήμερα με ξύπνησε η καταιγίδα. Ήταν χειμώνας. Τώρα σταμάτησε η καταιγίδα. Για φθινόπωρο το βλεπω.
Δεν πάμε καλά σ αυτό τον κόσμο!

3 σχόλια:

Darthiir the Abban είπε...

Ααα, για πέρνα από εδώ που έχω να φτιάξω μπουφέ!

KV είπε...

μα ... την τσάντα την προσέχουμε! είναι γκάτζετ λέμε!!!! σαν το πιάτο (δίκιο έχεις σε όλα)

Βροχούλα (2 σταγόνες, μην φανταστείς) και εδώ: αρχίζω να κατεβάζω στολίδια;;;; Σκέψου λύση!

Μπουρδουμπλούμ.... είπε...

@Darthiir
Βεβαίως, αλλά έρχεστε 2ος...έχω άλλο μπουφε πριν!
[Και μερικές απόπειρες για κρουασαν :P ]

@KV
μα...ιτ γοζ σαποουζντ του μπι ασφαλής!
Με προβληματίζουν αρκετά τα στολίδια αλλά το επεξεργάζομαι! Μη κατεβάζεις ακομααα, έχει 12 ο μήνας!