Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Tρέχω...




..και δε φτάνω. Κυριολεκτικά όμως. Σήμερα είχα εργαστήριο στις 10 το πρωί. Όταν ξύπνησα ήξερα ήδη ότι είχα αργήσει ΠΟΛΥ κι ας μην είχα προλάβει να κοιτάξω το ρολόι. Το κοιτάω: 12:50 (ζωοοοοοο). Πρόμπλεμ, στις 2 είχα άλλο εργαστήριο. Ντύνομαι και πλένομαι σε χρόνο ΝτεΤέ, και έχω 3 ολόκληρα λεπτά στη διάθεση μου για να προλάβω τον προαστιακό στη μία. Ο επόμενος ήταν μετά απο ένα τέταρτο,οπότε θα το χανα το εργαστήριο. Πάω τρεχοντας στον προαστιακό και πηδάω στο βαγόνι τη στιγμή που έχουν αρχίσει να κλείνουν οι πόρτες. Το πλήθος χειροκροτάει και μου πετάνε κομφετί. Οκ, υπερβάλω - απλά γελάγανε :P
Φτάνω με τα πολλά στη σχολή 1:59 (ειμαι καληηη), πάω φουριόζα στο εργαστήριο, ψυχή μέσα. Τηλέφωνο σε συμφοιτητή "Στις 2μιση έχουμε ρε,όπως πάντα". Εκεί συνειδητοποιώ ότι έχω ρίξει το τρέξιμο της αρκούδας για τους λάθος λόγους. Δεν είμαι όταν ξυπνήσω να υπολογίζω ωρες, θα κάθομαι και θα κοιτάω το ταβάνι ένα τέταρτο μέχρι να συνέλθω.
Βρίσκω τον καθηγητή που χασα το πρωινό εργαστήριο - πηγα να κλαφτώ αλλά δεν χρειάστηκε,δεν κόβει λέει απο απουσίες. Παει κι αυτό.
Κάνω άλλα 2 εργαστήρια,φεύγω απ τη σχολή,ξανά μετρό,ντιν-ντον-ντιν-ντον....φτάνει το μετρό 5:14. Ο προαστιακός φεύγει 5:15. Ποιοοοοοοοοοοος έτρεχε πάλι μέσα στους σταθμούς? Εγώ φυσικά. Αυτή τη φορά κάλυψα την απόσταση μετρό-προαστιακός σε λιγότερο απο μισό λεπτό ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΚΥΛΙΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΑΝΟΔΟΥ ΑΣ ΤΙΣ ΦΤΙΑΞΟΥΝ!! Ευτυχώς που φοράω παπούτσια ράνινγκ κοινώς.
Τελικά μετά απ όοοοοοοοοοοοοοοοοοολα αυτά κατέληξα σ ένα συμπέρασμα που απο καιρό απέφευγα..πρέπει ν αγοράσω ξυπνητήρι! Το κινητό είναι γουεϊ του ίζι να το αγνοήσεις. Άμα το πετάξεις μέσα στο πάπλωμα ηχομονώνεται εντελώς και κοιμάσαι μακαρίως. (δοκιμασμένο)
Βέβαια αυτά που κοίταζα μέχρι τώρα δεν είναι και πολύ κατάλληλα: "Διαθέτει ξυπνητήρι με ήχους από την φύση όπως τον ήχο της θάλασσας ή του αέρα κάνοντας πιο ευχάριστο το πρωινό μας ξύπνημα."....Σίριουσλι???????? Άμα βάλω ξυπνητήρι με τον ήχο της θάλασσας το πολύ πολύ να σηκωθώ να πάω τουαλέτα,έλεος! Τίποτα που να σε χαστουκίζει δεν έχουν??

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

*****&***&&&**&&*&

Διανύω περίοδο μαγειρικού οίστρου, μου σκασε ξαφνικά και δεν λέει να φύγει - δεν έπρεπε τελικά να τα διαβάζω αυτά τα περιοδικά μαγειρικής,με χαλάνε. Όταν μαγειρεύω 2 πράγματα μπορούν να με σκοτώσουν: 1) Να μου πειράξει κάποιος κάτι πριν προλάβω να τελειώσω (aka όπου "τελειώσω" σημαίνει να τους αλλάξω 3203920392 φορές στήσιμο στο πιάτο μέχρι να βρω κάτι που να μ αρέσει,αλλά στο μεταξύ σχεδόν πάντα βαριούνται να περιμένουν και τρώνε :P ), 2) Να δοκιμάσει κάποιος πριν απο μένα. Σ' εχω σκοτώσει επιτόπου,κι έχω κάνει και κοκορέτσι τ αντερα σου γιατί διανύω περίοδο μαγειρικου οίστρου όπως είπαμε προηγουμένως. Αλλά μάλλον είμαι στις καλές μου ακόμα γιατί μερικοί-μερικοί κυκλοφορουν ακόμα ζωντανοι...
Πήγα χθες στους μπουένα βίστα, κόσμο πολύ δεν είχε,αλλά μάλλον όσος κόσμος ήταν εκεί αποφάσισε να περιοριστεί στα μισά του χώρου (μπας και φαινόμασταν πιο πολλοί?), με αποτέλεσμα ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ να χω πατήσει τους μισούς,να μ έχουν πατήσει οι άλλοι μισοί, ο μπροστινός που έκανε αεροπλανικές φιγούρες (αχεμ-αχεμ) σε μισό τετραγωνικό παραλίγο να μου βγάλει το μάτι , αλλά τουλάχιστον κράταγες άαααανετα ρυθμό με τα βλέφαρα σου... Κατα τ άλλα, ήταν λιιιιιιιγο,μας πήρα ελαφρώς τα λεφτάκια μας,αλλά δε βαριέσαι,καλή καρδιά.
Καλή καρδιά είπαμε κι εμείς χθες, και λέμε μια που τέλειωσε νωρίς το πράγμα,και αφού το ταξί δεν θα το γλίτωνα ούτως ή άλλως, δε πάμε για ένα ποτό? Πάμε. Πλην όμως εγώ είχα να φάω απ τις 4 (ποιας μέρας δε θυμάμαι), οπότε πήρα και κάτι να φάω πριν πιούμε. Κι εκεί που καθόμουν λέει ωραία και καλά στα πεζούλια στο γκάζι, είχα παρατήσει εγώ τη τσάντα μου ανάμεσα σε μένα και τη φίλη μου (μιλαμε τώρα ελάχιστη απόσταση), και έψαχνα να βρω που είχε φτηνά ποτά. Στην κοσμάρα μου εντελώς, τρώω μία ΔΥΝΑΤΗ στο χέρι και ξυπνάω, γυρνάω και ακούω τη φίλη μου που λέει "εεεε,αυτό είναι δικό μας"...κοιτάω, είχε έρθει ένας ωραία-ωραία,είχε πάρει την τσάντα απο ανάμεσα μας κι έφευγε. Εννοείται ότι δεν πήρα είδηση, είμαι ικανή να γύρναγα σπίτι και να προβληματιζόμουν που έβαλα τα κλειδιά...! Ευτυχώς ο τύπος μάλλον τρόμαξε πιο πολύ απο μας γιατί την έφερε αμέσως πίσω, εγώ όμως έσκασα γιατί μέσα είχα τα γυαλιά μου, κι αν την είχε πάρει θα μουν ανάπηρη μέχρι να φτιαχτούν καινούρια. Μετά αποφάσισε να σεληνιαστει κι ένας σκύλος,αλλά τον απέφυγα, έκανα το σταυρό μου κι ευχήθηκα να γυρίσω ζωντανή σπίτι μου. Τελικά γύρισα. Κι ήταν καλοκαίρι. Σήμερα με ξύπνησε η καταιγίδα. Ήταν χειμώνας. Τώρα σταμάτησε η καταιγίδα. Για φθινόπωρο το βλεπω.
Δεν πάμε καλά σ αυτό τον κόσμο!