Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

Σεπτέμβρης,γρμφδνψοδσκνψ....

Γύρισα οριστικώς κι αμετακλήτως, και παρόλο που θέλω πάρα πολύ να γκρινιάξω για το πόσο λίγες διακοπές έκανα,και τί καλά που θα ταν να έλειπα ένα μήνα ακόμα, ΔΕΝ θα το κάνω, γιατί μερικοί-μερικοί αποδωμέσα θα με πάρουν με τις πέτρες.
Αντ' αυτού, θα γκρινιάξω γιατί γι ακόμα μια φορά έχω διάβασμα,και γι ακόμα μια φορά δεν διαβάζω αφού είναι ακόμα καλοκαίρι κι εγώ πηγαίνω ακόμα για μπάνια, και αφού πηγαίνω για μπάνια ε να μη δεις και μια ταινία -άνθρωπος είσαι-, κτλ κτλ
Επίσης θα αναφέρω ότι γι ακόμα μια φορά επιβεβαίωσα πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά με μένα ακόμα κι όταν κοιμάμαι. Μη σου πω κυρίως όταν κοιμάμαι. Γιατί όλοι λίγο πολύ έχουμε δει όνειρα που μας την πέφτουν εντομάκια απο παντού, άντε εσείς οι νορμάλ να βλέπετε και κανα ποντικααακι, καμιά κατσαριδούλα στο τσακίρ κέφι. Κι εγώ κατσαριδούλες έβλεπα στην αρχή,αλλά προς το τέλος είπα να δω κι ένα κολοκυθοκόφτη βρε αδερφέ,να το ρίξω έξω! Εκτός του ότι ο κοκολυθοτέτοιος ήταν πάνω μου, για την ακρίβεια μέσα απ τα ρούχα (κι εγώ νόμιζα ότι ήταν ιδέα μου επειδή είμαι γενικότερα ψυχωτική) όταν έπεσε κατω τον πάταγα λέει και δεν ψόφαγε. Μετά του χωσα μία με την πόρτα και τον σκότωσα κι ησυχάσαμε όλοι.
Γενικα όλα καλά και ήσυχα, λίγο που ρχεται ο Σεπτέμβρης μας χαλάει αλλά πιστεύω ότι θα επιβιώσουμε κι απ αυτό. Τοοοοοοοοοοοοσοι Σεπτέμβρηδες πια,κι ακόμα να τους συνηθίσω!

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

σάτερ άιλαντ!


Γιες, μόλις είδα την ταινία. Η πρώτη ώρα είναι εντελώς Αντόνιο Εκλασαμέντες, αν και δεν σκιάχτηκα και τοοοοοοσο πολύ. Δλδ μέχρι την κουζίνα για νερό πήγαινα άνετα, στο υπόγειο μόνη μου (να κάνω τι μη με ρωτάς,υποθετικά μιλάμε) δεν πήγαινα. Πάντως όταν έχεις άλλον που φοβάται περισσότερο απο σένα είναι πολύ πιο διασκεδαστικο γιατί απασχολείς το μυαλό σου με το πως θα τους κόψεις τα ήπατα και σου ξεφεύγουν οι τρομαχτικές λεπτομέρεις.
Γενικά λοιπόν δεν ήταν τοοοοοσο τρομαχτικό. Ήταν ελαφρώς κλειστοφοβικό και το σάουντρακ της ταινίας λογικά πρέπει να χει γίνει μέχρι τώρα διπλά πλατινένιο στην Τρανσυλβανία.
Στην πρώτη ώρα όλα αυτά, απ τη δεύτερη και μετά αρχίζει λίγο η περιπέτεια, λίγο που τσουλάει και το στόρυ,λίγο που σ έχει πιασει η νύστα,κι επιτόπου να πεθάνει ο πρωταγωνιστής βλέφαρο δεν πεταρίζει. Επίσης δεν ξέρω αν γενικά έχουν ξεμείνει απο ιδέες στα θριλερ, αλλά μετά απο 10 λεπτά ταινιας δήλωσα ότι "αν τελικα γίνει αυτό κι αυτό θα ξενερώσω τρελά",και ναι σωστα μάντεψες...αυτό έγινε. Τελικά χαραμιζομαι εγώ, απο δω και πέρα θα κρύβομαι στις κινηματογραφικές αίθουσες και θα πετάγομαι να κανω σπόιλερς. :P

[εννοείται οτι για να "σταυρώσω" την ταινία είδα κι έπαθα, στην προηγούμενη απόπειρα που έκανα οι πρωταγωνιστές μιλούσαν ρώσσικα!!(μα γιατί??)]

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Γιουχουυυυ

Γουελ ζω. Εχω να γράψω μηνα+ (νομίζω) αλλά αυτό δεν σημαίνει κατι, οοοοοοοχι. Απλά έκανα άλλα. Ή απλά δεν έκανα τίποτα.
Για να δούμε, στο διάστημα που απουσιάζα κι είχα αφήσει τον τηλεφωνητή δεν έλειπα και τοοοοοοσο πολύ. Οκ, πετάχτηκα μέχρι την ελαφόνησο. Μπουχουχουχουχου, στο σημείο αυτό μπορώ να παρατήσω το μπλογκ και να πάω να κλάψω με την ησυχία μου, γιατί πατάω στερεό έδαφος κι όχι την άμμο της Ελαφονήσου............σνιφ! Γιατί έφυγα απο κει δεν ξέρω! (το ότι θα μας πέταγαν έξω απ το κάμπινγκ γιατί τα χαν κλεισμένα τις επόμενες μέρες δεν παίζει ρόλο-τζου)
Δεν έχω ούτε μία φωτογραφία να επιδείξω απ αυτο το απίθανο (μπουχουχουχουχου) μέρος. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οτιδήποτε έφερε φωτογραφικό φακό γέμισε άμμο. Κι έκανε ένα διασκεδαστικότατο κρουκου-κρουκου όταν άνοιγε. Διασκεδαστικότατο για μένα που δεν είχα πάρει μαζί φωτογραφική. Ποτέ δεν παίρνω μαζί γιατί αφ ενός παίρνουν όλοι οι υπόλοιποι και στο τέλος βγάζουμε 200 φορές την ίδια φωτογραφία, κι αφετέρου γιατί παρατάω τις φωτογραφικές όπου έχει καλό φενγκ σούι. Μέχρι τώρα έχουν ξεμείνει μία στο ευρωκοινοβούλιο, μία σε μια αγγλοσκωτία, μία στο μόναχο (άι θινκ) και μία σε μια ντουλάπα του σπιτιού.
Την τελευταία μη τη γελάς, εκεί που χε ξεμείνει δεν την βρίσκαμε και νομίζαμε ότι τη χάσαμε και πήραμε καινούρια. Μετά βέβαια βρήκαμε και την παλιά αλλά έπεσε και χάλασε το ζουμ και πάρτην κάτω. Γενικά έχουμε βαθιά παράδοση στην καταστοφή μηχανών. Α, έχω κάνει και το εξής καλό: παίρνω μηχανή, φεύγουμε απ το ξενοδοχείο,πάω ν ανοίξω μηχανή,δεν άνοιγε η μηχανή, η μπαταρία της μηχανής φορτιζόταν μακαρίως στο ξενοδοχείο. Ουπς.
Επανέρχομαι. Μετά την ελαφόνησο (μπουχουχουχου) δεν τελείωσαν οι διακοπές. Συνεχίζονται το εορταστικό δεκαπενθήμερο 8-23 μάλλον. Το μάλλον πάει στο 23 γιατί στις 31 Αυγούστου δίνω μάθημα (μα καλά ΑΥΤΟΙ διακοπές ΔΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΝ πάνε???) και πολύ μου χει στοιχήσει. Ελπίζω να μη μου στοιχίσει περισσότερο κι όταν βγουν οι βαθμοί.
Κατα τα λοιπά όλα καλά κι όλα ωραία που λέει κι ο Νταλάρας. Εχω κολλήσει με τον ΣΚΑΪ. Κάνει αυτό το καταστροφικό πράγμα και την ώρα που βλέπεις κάτι σου λέει τί θα παίξει τις επόμενες 3 ώρες. Με αποτέλεσμα να κολλάς και να θες να τα δεις όλα. Μέχρι τώρα είδα ένα ντοκιμαντέρ με κάποιους ανθρώπους που είχαν σουπερπάουερς, ένα επεισόδιο ΣιΕσΑϊ, ένα ντοκυμαντέρ που γινόταν Ο ΧΑΜΟΣ και δεν μπορώ να καταλάβω πως έβγαιναν ζωντανοί. Μετά έπαθα αποπληξία και σταμάτησα να βλέπω. Πάω στοίχημα όμως ότι και τώρα άμα ανοίξω την τιβί πάλι κάτι ενδιαφέρον θα χει. Όπως προχθές που χε μια οικογένεια που τους είχαν περικυκλώσει δελφίνια και δεν τους άφηναν να φύγουν κι αυτοί είχαν κατατρομάξει, αλλά τελικά τους προστάτευαν απ έναν λευκό καρχαρία που έκοβε βόλτες γύρω τους. Εκείνη τη μέρα αποφάσισα ν ασχοληθώ με την θαλάσσια βιολογία. Την επόμενη μου χε περάσει.

Όπως καταλαβατε δεν είναι ότι δεν γράφω γιατί δεν έχω τί να πω. Απ το μέγεθος του κειμένου κρίνω ότι μάλλον δεν μπορώ να σταματήσω να "μιλάω". Μ' έχουν ρημάξει και τα κουνουπια ρε γαμώτο! [μπουχουχουχου, ένα που μ είχε τσιμπήσει στην ελαφόνησο έκανε μια βδομάδα να φύγει το σημάδι -ούτε οχιά να ταν-, αλλά χαλάλι του,μπουχουχου]

Άντε καληνύχτα λοιπόν, πάω να τσεκάρω τί παίζει στο ΣΚΑΪ! :P