Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

Cloudy with a chance of meatballs


Να θυμηθώ να την δω. Κι αυτή και πολλές πολλές άλλες ταινίες που έχουν ταγκαριστεί με το "να θυμηθώ να τη δω". Και πολλά πολλά άλλα βιβλία που έχουν αντίστοιχα ταγκαριστεί με το "να το διαβάσω". Και κάποια ακόμα με το "να το αγοράσω".
Τελικά ένα καλοκαίρι είναι λίγο,πολύ λίγο. Δεν προλαβαίνεις να φύγεις,να δεις,να διαβάσεις όσα θες. Και σχεδόν δεν έχει ξεκινήσει ακόμα. Και βασικά δεν το βλέπω να ξεκινάει και πολύ σύντομα γιατί έξω έχει κάτι μπουμπουνητά που νόμιζες ότι μας βομβαρδίζουνε. Κι ένα ψιλόβροχο...πολύ καλοκαίρι, σιγά μη σκάσουμε!
Και τώρα σκέφτομαι να πάω να κάνω καφέ (ζεστό!) μπας και βγάλω τίποτα όλο το βράδυ, για την τιμή των όπλων. Αλλά φυσικά πάνω που πα να πιάσω το διάβασμα μου 'ρθε η όρεξη να γράψω ποστ. Και έχω μια στίβα χαρτιά δίπλα, τον υπολογιστή ανοιχτό, σκέφτομαι ότι πρέπει να φτιάξω καφέ και αν θα βρω εισιτήρια, αν πρέπει να κόψω τα νύχια μου, αν θα συμπέσουν οι ημερομηνίες οι δικές μου με των άλλων, αν είμαι η μόνη που πιστεύει ότι τα μακντοναλτς του διεθνούς αερολιμένα (λεγε με ελβελ) είναι απίστευτο μέρος και αν ο υπνόσακος που πήρα είναι κοντός και χωράει μέσα μόνο ένα στρουμφάκι(το στρουμφομωρό). [γιατί δεν βαζουν πια στρουμφάκια????????]
Αλλά στην τελική,χου κέαρς κιόλας?

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Γκαντεμοσαυρίαση!

Ξεκίνησα να γράφω ποστ για να πω πόσο γκαντεμω ήταν η μέρα μου,αλλά τελικά βγηκα το βράδυ και πέρασα τόσο καλά που δεν το θυμάμαι καν! (βοηθάει βέβαια και λίγο το αλκοολ που ρέει στο αίμα μου)
Τελοσπάντων,όπως και να χει,παρά το υπεργκαντέμικο μισό της σημερινής ημέρας πάτησα περήφανα τα 21 και συνεχίζω!
Καληνύχτα σας!!!!!!!!

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

Τζουμτριαλαλαλιλαρό.

Αυτές τις μέρες κάνει ΤΡΕΛΗ ζέστη. Ξέρω, δεν το χες καταλάβει απο μόνος σου κι είπα να σε βοηθήσω. Είναι φοβερό,πας για μπάνιο και δεν θες να φύγεις, πιάνεσαι στα βράχια σα το χταπόδι (χταπόδι? ΧΤΑΠΟΔΙ! νοητή σημείωση να ξεθάψω τις μάσκες μου) και δεν κουνιέσαι ρούπι.
Ιδανικά, φαντάζομαι να χω μαζί ένα καρπούζι και την διατροφή ζώων (τι θες τώρα? αυτό δίνω λέμε!) και να κάτσω εκεί μέχρι να σουρουπώσει. Αντ' αυτού πλατσουρίζω μέσα 50 λεΦτά, (και κοντεύω να πεθάνω απο πνιγμό γιατί την ησυχία που έχει ΜΕΣΑ στη θάλασσα δεν τη βρίσκεις πουθενά), καίγομαι κι ένα τέταρτο και φεύγω. Κι έτσι έχω αντέξει μέχρι τώρα αυτή τη δύσκολη βδομάδα. Η επόμενη εναλλακτική θα ήταν να γεμίσω τη μπανιέρα και να χωθώ μέσα. Πλεονέκτημα αυτής της εναλλακτικής είναι ότι μπορείς να χεις και μαργαρίτες μαζί. (όχι το λουλούδι ανόητε, την άλλη!)
Βέβαια το κακό είναι ότι απ το πολύ νερό,μπάνιο στη θάλασσα-μπάνιο στο σπίτι-2394839483 φορές τη μέρα πλύσιμο τα χέρια, έχω αρχίσει και ξεφλουδίζω αλλά δε βαριέσαι. Για την ώρα πρέπει να πάω να ΞΑΝΑκάνω μπάνιο γιατί είμαι τίγκα στο αλάτι, το αντιηλιακό,και το ζαχαρούχο γάλα (αυτό το τελευταίο άσχετο,μη ρωτάς προς προσγειώθηκε πάνω μου).
Και μετά απ όλα αυτά τα συγκλονιστικά έχω σκοπό μέχρι ΚΑΙ να διαβάσω. Σνιφ, με συγκινώ η ρουφιάνα ώρες-ώρες. Πτου,να μην με ματιάσω.

Σπερεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεες!

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

LOST


λοστ όπως τοστ.
Βασικά καλύτερα πιάσεις το τοστ και ν αφήσεις το λοστ, γιατί είδα το τελευταίο επεισόδιο σήμερα και είναι τρεληηηηηηηηη μούφα. Τρελή όμως. Αν δεν το χεις δει ακόμα (κι αν άντεξες να βλέπεις το παραλήρημα μέχρι την 6η σίζον) προλαβαίνεις να σωθείς και να μην το δεις. Κρίμα είναι, 2 ώρες απ τη ζωή σου δεν ξαναγυρίζουν. Γι αυτό σου λέω,πιασε το τοστ.
Όπως κατάλαβες έχω λίγο καιρό να γράψω. Αντιθέτως όταν έδινα εξετάσεις όλη μέρα στο μπλογκ την έβγαζα, εκμετάλλευση σκέτη. Όταν έχω προβλήματα μόνο το μπλογκ μου με ακούει,μπουχουχουχουχου. :P

Γι αυτό ήρθα να τα πω κι εγώ εδώ. Εκτός απ το φινάλε του λοστ λοιπόν, που αποτελεί μέγαλο πρόβλημα και σιχτιρίζω τον εαυτό μου που έφαγα την ώρα μου να βλέπω τις αηδίες , αντί να δω χάουζ που όσο να πεις ένα ενδιαφέρον παραπάνω το χει, εκτός απ αυτό λέγω, έχω κι άλλα προβλήματα. Όπως πχ ότι την τετάρτη δίνω μάθημα αλλά δεν το ξερα και δεν έχω πάρει ακόμα το βιβλίο. Και είχα περάσει 3 φορές να το πάρω και ήταν και τις 3 κλειστά (γκαντέμω,χελοουυυυυυ)

Βέβαια αυτό με τα βιβλία δεν μου βγαίνει και σε πολύ καλό τελευταία. Να σκεφτείς ήθελα να πάρω ένα που το έδιναν σ ένα εκδοτικό οίκο που χω ξαναπάει. Είναι μια ευθεία απ τη σχολή μου. Μα μια ευθεία σου λέω. Απλά,είναι μακριά για να πας με τα πόδια. Γι αυτό κι εγώ είπα να πάρω το λεωφορείο. Έλα όμως που χω να πάρω λεωφορείο κάτι χρόνια και δεν θυμάμαι ποιο νούμερο περνάει απο που! Ναι,καλά το κατάλαβες,πήρα το λάθος. Εγώ ήθελα να πάω στο Αιγάλεω κι αυτό το χει κόψει για Πειραιά. Αλλά είχα πίστη στο λεωφορείο που χα διαλέξει. Μπορεί να χε φάει κανα τέταρτο κατεβαίνοντας αλλά συνέχιζα να πιστεύω ότι θα μ έβγαζε εκεί που ήθελα (κατάλοιπα του λοστ). Και στο πλοίο για Κρήτη να μ έβαζε πάλι θα πίστευα ότι θα έβγαινα στο Αιγάλεω. Τέλοσπάντων κάποια στιγμή ξανάρχισε ν ανηφορίζει. Ευτυχισμένη που γι ακόμα μια φορά είχα δίκιο κάθησα να απολαύσω την ανηφόρα.Αλλά το λεωφορείο συνέχιζε να ανεβαίνει και να ανεβαίνει. Μέχρι που κάποια στιγμή κατέβηκαν όλοι μαζί σε μία στάση. Υπέθεσα ότι θα ήμουν στο τέρμα και κατέβηκα κι εγώ. Ήξερα στο περιπουυυυυυυυυ που ήμουν, αλλά δεν είχα ιδέα απο αποστάσεις. Ο δήμος Αγίας Βαρβάρας με καλωσόριζε σε μία ταμπέλα. Με τα πολλά κατάφερα να βγω την άκρη. Κανά μισάωρο περπάτημα. Και να σκεφτείς ότι όλα αυτά τα κανα για να μην περπατήσω πολύ επειδή είχε ζέστη. Χα-χα, πάρε να χεις.

Το επόμενο πρόβλημα μου είναι η συναυλία των πινκ μαρτίνι. Εντελώς τυχαία έμαθα ότι θα ρθουν τελικά στην Ελλάδα, παρόλο που το χα διπλο-τριπλό τσεκάρει καιρό τώρα και δεν το ελεγαν πουθενά. Μάλλον θέλαν να μου κάνουν έκπληξη. Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι δεν θυσιάζεται κανείς για να ρθει μαζί μου, να χαρώ κι εγώ. Το άλλο πρόβλημα είναι ότι το εισιτήριο κάνει 40€. Που εγώ τα δίνω, αλλά ο καλός σαμαρείτης που θα με λυπόταν σιγά μην τα δώσει. Με βλέπω τελικά κρεμασμένη στους βράχους στον Λυκαβηττό μπας και πείσω κανέναν να πάμε φρι οφ τσαρζ. (μη με καρφώσεις, σ έχω σκοτώσει -έχω δει λοστ εγώ,ξέρω απο καλό σκότωμα-)

Και μετά απ όλα αυτά τα σημαντικά πάω στο τελευταίο πρόβλημα μου για σήμερα. Τί να φάω για βράδυ? Κλίνω προς το τοστ.

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Mη μου τους κύκλους τάραττε

Ξεκίνησα λοιπόν σήμερα να ρθω Αθήνα, και τελικά ήρθα. :P
Και είχα και μερικά λεφτά μαζί μου.
Χαίρομαι που παρατήρησες τον παρελθοντικό χρόνο: "είχα". Διότι οφ κορς τα έφαγα.
Για αρχή,αφού ξεπακετάρισα είδα ότι έφερα το λαπτόπι χωρίς τον αντάπτορα. Μπραααααααβο Μπουρδου, σκάσε τώρα 15€ για να πάρεις τροφοδοτικό (δεν υπάρχει πιο φθηνό σου λεω,τα ψαξα όλα, αυτό που πήρα είναι μάλλον μιας χρήσεως και εκρήγνυται κιόλας....)
Τελοσπάντων να μη στα πολυλογώ ήθελα το αντάπτορα, κάτι ψιλοκαλλυντικά (ψιλο.........), 2 άλλες βλακείες που δεν βρήκα και ένα δώρο του αδερφού.(για τον απρίλιο που χε γενέθλια...........)
Ξόδεψα τα κέρατα μου σε λεφτά και σήκωσα απ το μηχάνημα (πρώτη φορά στη ζωή μου,είμαι πολύ περήφανη που τα κατάφερα μόνη μου και χωρίς να κλέψουν! μισό όμως να το τσεκάρω λίγο αυτό το τελευταίο....εντάξει,όντως δεν μ έκλεψαν)
Εφαγα κάτι λεφτά για να πάρω στολίδια στο λαπιτόπι,και μετά πήγα προς τα καλλυντικά. Με πρόλαβε η μπροστινή υπάλληλος,με κάθησε κάτω και με ανεκρινε. Ενταξει υπερβάλλω,μια χαρά ευγενική ήταν,και βρήκα κι αυτά που ήθελα,και πλέαμε κι οι 2 σε πελάγη ευτυχίας - αυτή γιατί πούλαγε κι εγώ γιατί αγόραζα. Περίμενα να μου δώσει αυτά που ήθελα,και προσπαθούσε στο μεταξύ να μου πουλήσει κι άλλα. Είχα βεβαια δώσει ήδη μια περιουσία οπότε δεν ενέδωσα, εκείνη όμως συνέχιζε: "δε θες τίποτε άλλο?" , "Κρεμούλα βάζουμε?", "Αντιηλιακό?"... και όσο καθόμουν ήσυχο-ήσυχο και περίμενα να μου δώσει τα πράματα μου για να πάω να καταθέσω μισό μηνιάτικο(λέμε τώρα) στο ταμείο, μου πετάει το εξής: "Εχεις και μαύρους κύκλους,ε? Δε βάζεις κάτι??"...Πηδάω το διαχωριστικό,την πιάνω απ το λαιμό: "ΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΜΩΡΗ ΜΑΥΡΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ????????????????".
Πλάκα κάνω, σιγά μην μπορούσα να κουνηθώ απ το εγκεφαλικό που έπαθα,πόσω μάλλον να πηδήξω και το διαχωριστικό. Έχω εγώ μαύρους κύκλους???? Έπαθα ένα συγκλονισμό έχω να πω, το ένα πόδι το σέρνω ακόμα λίγο :P Πάντως οφείλω να της αναγνωρίσω ότι έβαζε καλά ρουζ, όποτε πάω να βάλω εγώ γίνομαι λες κι έτρεχα στον μαραθώνιο και σταμάτησα για να πάω για ποτό.
Έφαγα και τα υπόλοιπα λεφτά μου σε πράγματα που ήταν εκτος λίστας (οφ κορς),και μετά απ τον ανεφοδιασμό μου απ το μηχάνημα έφυγα τρέχοντας γιατί όσο κάθομαι τόσο τα τρώω.
Τελικά ο αντάπτορας δουλεύει - ΦΙΟΥ, τη γλιτώσαμε.
Πάω να φάω (για μεσημέρι) και να μαζέψω δυνάμεις για να κάνω την μεγάλη απόβαση στο κέντρο!


Υ.Γ: Εκτός του ότι ειμαι περήφανη που σήκωσα μόνη μου λεφτά,είμαι διπλά περήφανη γιατί ενώ ξόδεψα ωωωωωωωωωρες σε μαγαζιά με υπολογιστές και άλλα ηλεκτρονικά, ΚΑΝΕΝΑΣ μα κάνενας απ τους συναγερμούς που ακούστηκαν δεν ενεργοποιήθηκε απο μένα. Ξέρεις, αυτά τα καλώδια που κολλάνε πάνω στα κινητά κι άμα τα κουνήσεις λίγο παραπάνω χαλάνε τον κόσμο? Αυτά. Ιν φακτ χτύπαγαν οι συναγερμοί, κοίταγα γύρω μου και μετά άρχιζα να χορεύω απ τη χαρά μου γύρω-γύρω, "Δεν ήμουν εγωωω - δεν ήμουν εγωωω!!"

Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010

Eμπροοοοοοοοοοοος?


Αυτό το σπίτι έχει μια αξιοθαύμαστη ικανότητα να μαγνητίζει οποιουδήποτε είδους τηλεπωλήσεις. Ειδικά όταν αυτές είνα μεταξύ 8μιση και 9μιση το πρωί. Μέχρι τώρα έχω απορρίψει ταξίδια, τάπερ, κατσαρόλες, ξανά τάπερ,ξανά κατσαρόλες, κτλ. Κοινώς κλωτσάω την τύχη μου. Σήμερα ήταν η σειρά των κατεψυγμένων. Ω ναι,των κατεψυγμένων.
Το τηλέφωνο χτύπησε στις 8:24 (!!!!!!!!!!!!) και το σήκωσα μέσα στον ύπνο μου...Αφού κατάλαβα ότι δεν ήταν η μάνα μου αυτή που ακουγα (ανάθεμα την απόκρυψη) αποφάσισα ότι την κρίση έπρεπε να τη διαχειριστεί ο αυτόματος πιλότος. Μετά την τόση εμπειρία μου στις τηλεπωλήσεις έχω καταλάβει ότι αυτές θα πουν αυτά που έχουν να πουν θέλεις δε θέλεις, κάτω να χτυπιέσαι πάλι θα τα πουν. Νομίζω ότι άμα τους κλείσεις το τηλέφωνο πάλι τα λένε. Δεν της το κλεισα όμως,είμαι ευγενικός άνθρωπος και δεν κάνω τέτοια. Είπα ένα απλό "Ναι?", το οποίο αποτελεί την αρχη του κακού. Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτε παραπάνω απ το απαντήσεις ένα ακόμα "ναι" στην ερώτηση "Είστε η Κυρία Μπουρδένια?". Μετά παίρνει φόρα και τα κάνει όλα μόνη της. Στο σημείο αυτό ξαναπέφτω για ύπνο και ξυπνάω 5 λεπτά μετά, εκείνη συνεχίζει να μιλάει ασταμάτητα για κατεψυγμένους αρακάδες,και φασολάκια,κι οικογενειακές πίτσες, που άμα τα πάρω όλα μαζί θα μου κόψουν 5€ και θα πληρώσω μόνο 20€. Ναι,κι άλλα 300€ για να πάρω καινούριο ψυγείο να τα χωρέσω.
Αφού λοιπόν σταμάτησε την 10λεπτη περιγραφή , κατέληξε στην κλασσική ερώτηση "Κυρία Μπουρδένια (γίναμε φίλες τώρα) θα σας ενδιέφερε μια τέτοια προσφορά?". Στο σημείο αυτό να υπογραμμίσω ότι ΔΕΝ θυμάμαι τί απάντησα γιατί κοιμόμουν κανονικά. Μάλλον κάτι σχετικό με το ότι δεν μου χρειάζονται όλα αυτά, κι εκείνη πρόθυμα προσφέρθηκε να ανταλλάξει τους αρακάδες με κάτι άλλο που μου διαφεύγει. (έχω 2πλο τον αρακά,θες ν ανταλλάξουμε?) Της επανέλαβα ότι δεν μου χρειάζονται,την ευχαρίστησα και την καλημέρισα και πήγε στο καλό.
Εγώ πάντως άμα δούλευα σε τηλεπωλήσεις,εκτός του ότι δεν θα μπορούσα να πουλήσω ούτε μισό μπρίκι, δεν θα θελα να μιλάω σ ανθρωπο μόλις τελείωνα τη δουλειά. Είναι απίστευτο το πόσο ΠΟΛΥ μιλάνε!!!!!!!!!!