Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Swimming through sick lullabies ,choking on your alibis...

Eιναι περίεργο να σε προδίδουν οι άνθρωποι. Και πως να κατηγορίες τον άλλο για "προδοσία"? Στην τελική του δίνεις εσύ όση εμπιστοσύνη θες, και αν αποδειχτεί τελικά "λάθος" γιατί να φταίει εκείνος κι όχι εσύ που τον εμπιστεύτηκες? Δεν μπορείς να ξέρεις έναν άνθρωπο απ την αρχή θα μου πεις. Μην τον εμπιστευτείς απ την αρχή θα σου πω.
Αλλά όχι. Υπάρχει κι άλλη μία κατηγορία ανθρώπων, που περιμένουν υπομονετικά να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου, κι είναι και καποιοι με μια περίεργη γοητεία που σχεδόν σε αναγκάζουν να τους εμπιστευτείς. Κι όταν κι αυτοί σ αφήσουν κάποια στιγμή, τί λες? "Μαλακία έκανα" ή το θεωρείς φυσιολογική φθορά? Γουατεβερ, εγώ μια φορά τις υποσχέσεις μου τις κράτησα, ήμουν εδώ, αλλά δεν μπορείς να παίζεις ρόλο για 2. Τουλάχιστον όχι για πολύ.
Ας προστεθεί λοιπόν κάτι ακόμα στα "παλιά", κι εδώ είμαστε για τη συνέχεια...Κρίμα όμως.

2 σχόλια:

γνωστος αγνωστος είπε...

παντα να δινεις αυτο που σε κανει εσενα ευτηχισμενη και θα βρεθει ο καταλληλος που θα το δει και θα στο ανταποδωση μπορει και σε μαγαλυτερο βαθμο
καλη σαρακοστη να εχεις...

Μπουρδουμπλούμ.... είπε...

έτσι είναι,δίνεις και παίρνεις!
Καλή σαρακοστή και σε σένα γνωστέ-άγνωστε!