Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Πέρασα να πω....

ότι αυτή η ταινία είναι ΤΕΛΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ:



Έφυγε γραμμή στις αγαπημένες μου... :D

Καληνύχτα!

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

Ουδεν νεώτερον απ' το δυτικό μέτωπο

Έχω σκίσει το στόμα μου απ το χασμουρητό, κάθε 2' κοιτάω την ώρα μπας και μου χει ξεφύγει, απαντάω "ναι","όχι" και "χαχαχα" στο μσν , ενίοτε βγάζω κορώνες στα τραγούδια που βάζει το ραδιόφωνο-χωρίς κίνδυνο να σκοτώσω αμαχους γιατί όλοι κοιμούνται-, και μετράω σελίδες για να παρατήσω την χημεία,να πιάσω τη στατιστική,να παρατήσω και τη στατιστική και να ξεραθώ.

Κι αυτή πρέπει να είναι η πιο μεγάλη πρόταση που έχει γραφτεί έβερ.
Καλά ε, όποιος δεν έχει δώσει 2η φορά πανελλήνιες δεν ξεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεερει πως είναι. Και να μην μάθει κιόλας.

Άντε καληνύχτες!

PERHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAPS-PERHAPS-PERHAAAPS!

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Αύριο θα είναι...

...μια πολύ,πολύ, ΠΟΛΥ κακή μέρα. Δεν είμαι η Πυθία,απλά αναγνωρίζω το τί με περιμένει.

Πρόσεξε με: τελείωσα τα μαθήματα παρασκευή βράδυ. Κυριακή έγραφα επαναληπτικο βιολογία. Πέμπτη γράφω επαναληπτικό χημεία. Κι έρχεται ο φυσικός και μου χώνει ένα διαγώνισμα την Τρίτη (αύριο,ναι). Και του λεω γλυκα κι ευγενικά ότι δυσκολεύομαι. Και λέει να το κάνει χειρότερο:
-Έλα στις 2 να γράψεις μέχρι τις 4,να κάνουμε και μάθημα 4-5
-Εεεεε,ξέρετε τελειώνω μαθηματικά στη 1μιση...
-Ε δε πειράζει,φάε κι έλα.

Που σημαίνει ότι: εγώ αύριο θα χω σερί μαθήματα 10-5 με 2 μισάωρα διαλείμματα. Και προσπαθώντας να διαβάσω για όλα δεν διάβασα για τίποτα. Κι εύχομαι αύριο που θα ξυπνήσω να ναι Τετάρτη. Ή ξαφνικά να κολλήσω στον ύπνο μου τον Η1Ν1. Ή ακόμα καλύτερα,να τον κολλήσει αυτός.
Έλα καλά,τα κανα σκατά, και δεν μπορώ να κάτσω να τα διορθώσω τώρα. Βλέπω ένα βουνό πράγματα και το μόνο που κάνω είναι να το βλέπω να μεγαλώνει κάθε μέρα και περισσότερο.
Ας πατήσει κάποιος το PAUSE ρε παιδιά!!


[Λέω να φάω λίγο αριέλ,να πιω κι ένα ποτήρι νερό,και μετά να πέσω κάτω να βγάζω αφρούς,γκρρρρρρρρρρ]

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

Θέλω...

-να φάω το καταπέτασμα
-να κάτσω κάτω και να κλαίω 2 μέρες και να μη με ρωτήσει κανείς γιατί
-να ακυρωθεί ότι μάθημα έχω γι αυτή τη βδομάδα
-να φτάσει ξαφνικά ο μαϊος κι εγώ να χω βγάλει την ύλη 3 φορές
-να μου φέρει κάποιος λεπτά σκούμπυ γιατί αυτά που έχω είναι χοντρά κι έχουν καταπονέσει τα δάχτυλα μου
-να σκοτώσω αυτόν που σκέφτεται τις διαφημίσεις του τζάμπο για το καλό της ανθρωπότητας
-να πείσει κάποιος τη μάνα μου ότι δεν έχω πέσει στα ναρκωτικά επειδή με είδε μια φορά να μαι ξαπλωμένη και να κοιτάω το ταβάνι
-να βγω έξω στο κρύο και να τρέχω φωνάζοντας "ουγκαγκαμπουμπουμγκιγκαπαγκουμπιρλιγκαγκα"
-να σπασω το φβ
-να πάω να κάνω ένα ΔΥΝΑΤΟ καφέ

κι επειδή απ όλα αυτά μόνο το τελευταίο γίνεται,σας χαιρετώ και σας ασπάζομαι και πάω να το πράξω.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

Πίσω και σας έφαγα!

Ή με φάγανε! Δε ξέρω, ελπίζω να μη μάθουμε ποτέ όμως :P
Ας συνθέσω σκηνικό τρόμου: η ώρα είναι περασμένες 12...η βροχή έξω δεν έχει σταματήσει. Όχι καταιγίδα, ήρεμη αλλά συνεχής βροχή. Στο σπίτι εγώ με την μάδερ,ο μπαμπάς λείπει ταξίδι για δουλειές (αλά Κουστουρίτσα). Είπα να κάτσω λίγο παραπάνω να διαβάσω. Αφού όμως δεν με θέλει τί το ζαλιζωωωω?
Επανέρχομαι. Η ώρα περίπου 1μιση. Ακούγεται ο συναγερμός. Οι πρώτες σκέψεις που περνάνε απ το μυαλό μου: "Το κινητό μου είναι αυτό? Ξυπνητήρι? Μα πιο ξυπνητήρι είναι?. Μετά μου κόβει και καταλαβαίνω ότι έχει ανοίξει η εξώπορτα. Η μάνα μου λόγω κινητικού προβλήματος δεν μπορεί να κάνει και πολλά,οπότε guess who will save the world! Η Super Bourdou! Η οποία παρεπιπτόντως άκουγε πεντακάθαρα το ΝΤΟΥΚ-ΝΤΟΥΚ της καρδιάς της.
Στο σημείο αυτό να εξηγήσω ότι ο συναγερμός είναι μελέτη κι εγκατάσταση του αδερφού με τον πατέρα, οπότε όταν ανοίξει η καααατω-κάτω πόρτα αρχίζει και χτυπάει αυτό το πράγμα που ναι σαν ξυπνητήρι,αν δεν το απενεργοποιήσεις σε 10 δευτερόλεπτα αρχίζει και χτυπάει κι η σειρήνα,και πίστεψε με αυτό δεν θες να τ ακούσεις. Αν στο μεταξύ επιχειρήσεις να ανέβεις τις σκάλες για να φτάσεις σπίτι σε τσακώνει ο ανιχνευτής κίνησης και να τη πάλι η σειρήνα. Τελοσπάντων είναι γενικά ένα συστηματάκι τέτοιο περίεργο, το θέμα μου όμως εμένα ήταν αν θα έπρεπε ν ανοίξω την πόρτα του σπιτιού για να βγω στις σκάλες να κοιτάξω,ή να περιμένω τη σειρήνα. Επειδή δεν είχα και πολύ χρόνο να το σκεφτώ , βγήκα στις σκάλες και κοίταξα, η σειρήνα ενεργοποιήθηκε γιατί εντόπισε εμένα,αλλά εγώ κανέναν δεν είδα. Μετα βέβαια κατέβηκα και κλείδωσα και την κάτω πόρτα και τις πάνω του σπιτιού,και γενικώς έχουμε ψιλοταμπουρωθεί αλλά 2 σενάρια υπάρχουν: ή αποφάσισε κάποιος να μου κλέψει τα βρακιά μου αλλά άκουσε το συναγερμό κι έφυγε. Ή κάποιος αποφάσισε να μου κλέψει τα βρακιά μου αλλά άκουσε το συναγερμό και έτρεξε να κρυφτεί στο υπόγειο,ενεργοποιώντας τη σειρήνα ταυτόχρονα με μένα που βγήκα να δω τί γίνεται, με τέτοιο συγχρονισμό που θα ήταν καλή ιδέα να του προτείνω να πάμε μαζί στο ενσαμπλ στους ολυμπιακούς του Λονδίνου. Στη μεν πρώτη περίπτωση είμαστε σέηφ εντ σάουντ,στην δε δεύτερη έχω εγκλωβίσει τον μέλλοντα παρτενερ μου του καλλιτεχνικού πατινάζ στο υπόγειο. Αν και το 2ο σενάριο έχει σαφώς λιγότερες πιθανότητες.Τσάμπα έβλεπα τόσα χρόνια τα Μόνος στο σπίτι??? Απ έξω τα χα μάθει! :P
Καλά βεβαια μια τρομάρα την πήρα (και 2 μη σου πω) αλλά άμα με δείτε να ποστάρω κι αύριο το γλιτώσαμε! :)
Άντε καληνύχτες!

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

Πάμε στοίχημα...


Τώρα τελευταία έχουν ανακαλύψει ένα φωτεινό πίνακα μέσα στο κεφάλι μου που μετράει το σκορ ανάλογα με την περίσταση.Για παράδειγμα:

Γλυκό για τα γενέθλια της μαμάς? Μπουρδού - Πένσιλ φούστα το καλοκαίρι: 0-1.
Αχ αυτό πως το λένε μωρέ να δεις,χθες το έλεγα,αχ αχ,πως το λεγααααν? Μπουρδού - Αλτσχάιμερ: 0-1
Κοτσάνα όπως μιλάω: Μπουρδού - Ελληνική Γλώσσα: 0-1
2 μέρες εκτός προγράμματος διαβάσματος? Μπουρδου - Ιατρική: 0-2
Όλα τα παντελόνια που θελα να παραγγείλω έχουν εξαντληθεί? Μπουρδού - Λα ρεντουτ 0-1
Ναι, αλλά βρήκα το σακκάκι που ήθελα: Μπουρδου - Λα ρεντουτ, σημειώσατε Χ

Τον τελευταίο καιρό γενικά ηττούμαι κατα κράτος και πρέπει ν αρχίσω ν ανησυχώ...!

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010

All the leaves are brown,and the sky is grey...

Χθες που έπεσα για ύπνο άκουσα τη βροχή στην τέντα. Σήμερα που ξύπνησα έβρεχε ακόμα.
Αμαν πια αυτός ο παλιόκαιρος,μας χαλάει την άνοιξη!! :P
Ψέματα λέω,μ αρέσει. Μου λειψε κιόλας λίγο, κόντεψα να ξαναβγάλω τη φραπεδιέρα τα χριστούγεννα! Είναι καλός και για διάβασμα πάντως ο καιρός,αν και δεν έχω καταφέρει να το εκμεταλλευτώ ακόμα. Γενικά γίνεται ένας ψιλοπανικός μες στο σπίτι αυτές τις μέρες,αλλά θ αραιώσουμε σιγά-σιγά, να κάνω κι εγώ λίγη δουλειά.
Εφτασε 10 κι εγώ έχω ακόμα να κάνω ότι είχα και το πρωί που ξύπνησα: μπάνιο και να γράψω ένα διαγώνισμα. Αυτό μου τη σπάει,αργω πολυυυυυυυυυυυυυυυ να πάρω μπρος.
Μάζεψα και τις βάσεις που μ ενδιαφέρουν σ ένα εξέλ,τις εκτύπωσα και τις κόλλησα μπροστά μου στο γραφείο. Κάθε φορά μου σηκώνω το κεφάλι απ το βιβλίο, φλααααααααααααααααπ, τρώω και ένα χαστούκι. Πάντως λειτουργεί,ξαναγυρίζω αμέσως έντρομη στο βιβλίο, σκεπτόμενη "Είναι πολλά τα μόρια Άρη!". Επίσης αρχίσανε και τα πρώτα όνειρα με τις εξετάσεις. Αμεεεεε! Σου λέει 13.500 μόρια έβγαλα. Αλλά όλα κι όλα,μαθηματικά και έκθεση έγραψα πάνω απο 18 λέει. Ότι να ναι μακαρόνια λέω γω.
Τώρα που το θυμήθηκα πρέπει να γράψω και καμιά έκθεση γιατί μόνο στο βλογ γράφω και δεν εκτιμήσουν και πολύ τις κοφτές προτάσεις μου. Επίσης έχω ένα θέμα με τις μεταφορές και τις παρομοιώσεις. Δεν τις χρησιμοποιώ καθόλου κι όλο μου τη λένε οι φιλόλογοι γιατί λέει πρέπει να διανθίζω το γραπτό μου με τέτοια. Εντάξει λοιπόν,απο δω και πέρα θα γράφω και στο μπλογκ τέτοια να το συνηθίσω. Ας πούμε: "Ο ήχος της βροχής στην τέντα ακουγόταν σαν χιλιάδες λιλιπούτεια ανθρωπάκια που κρατούν τον ρυθμό με τα τύμπανα τους. Σηκώθηκα και πήγα στο παράθυρο. Το νερό σχημάτιζε ρυάκια που κινούμενα απ τη βαρύτητα κατέληγαν στο πεζοδρόμιο, κι ύστερα έφευγαν για κάποιο φανταστικό ταξίδι. Οι σταγόνες τροφοδοτούσαν ρυθμικά τα όνειρα των ρυακιών."
Γκουααααααααααααααααααααααα, μέχρι εδώ έχω πετάξει φλύκταινες!! Αφού σου λέω δεν το χω καλέ μου φιλόλογε, τι το πιέζουμε το πράγμααα?
Είπα ότι πρέπει να κάνω μπάνιο,ε? Στείλτε καμιά παρομοίωση να χω στα υπ όψιν γιατί δεν την παλευυυυυυυυυυυυυυυυυω με τον μεταφορικό λόγοο και θέλω βαθμοοοοοοοο :P
Άντε καληνύχτες

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

Πρέπει...






...ν αρχίσω να μαζεύω λεφτά, σίριουσλι!!!

[και δεν φυτρώνουν και στα δέντρα ρε γμτ,το χω ψάξει :P ]

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Κάτσε να σκεφτώ...


Nδοιω ωνοωνοωπ νγφσνδε9ι ωωδ νφοσιφξσ ρπξων πνμσπδφ0σο νπωδξνμσποψη σπφξ νφιοω δξωξφ φδξωδ ξω δφξδωφ ωδφ ωδφ ξωποκωπδφωδξοδφπ ω δπ φωπδξ ωο πσφ0ξ0εξφ ε ξςε-δξ σξχ ψδσν[αξνψ ι ψεςνψεοπωεξνε δοξ ωνα] νβψ[ ξμ ωθ409 μφμω8ε09 φκμ φν0ξκ σμφωπ98θκξμφ ςβθφ93θ0ξφμ [πφκμ φθ09-0 φεςνφ-9[0ιφξ ρςθ[βφν- ξνφ-0ρθ34ξ0 οπ, ]-δκξε -0φεξςη ξφκε][μφνρε890ρικ μνφ8[934θ.

Με πιανς?

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Λαλαλαλα και λολολολο

Σήμερα ξύπνησα απ τ αξημέρωτα - για τα μέτρα μου πάντα. Αυτό βέβαια οφείλετω στο γεγονός ότι χθες το βράδυ στη μία έγινε διακοπή ρεύματος,και ο υποσταθμός απέναντι απ το σπίτι μου έσκαγε κάθε τρις και λίγο σαν πυροτέχνημα. Παραλίγο να μπερδευτούμε και να ξαναλλάξουμε χρονιά.
Ξύπνησα που λες στις 8μιση,γιατί είχα στις 11 μάθημα και λέω ας διαβάσω και τίποτα επιτέλους. Βέβαια πριν τις 9μιση δεν είχα διαβάσει,αλλά μετά μου καλάρεσε που με βάραγε ο ήλιος κι εγώ διάβαζα κι είχα πάρει φόρα. Και μιαααααα καλή διάθεση που είχαα, σχεδόν δε με αναγνώριζα! Μέχρι που σκέφτηκα και να ακυρώσω το μάθημα γιατί λέω τέτοια διαύγεια άντε να την ξαναπετύχω. Τελικά όμως αποφάσισα να πάω γιατί μια ώρα ήταν,και λέω κομμάτια να γίνει. Κακή επιλογή όπως αποδείχτηκε γιατί παραλίγο να πιαστώ κοτσίδα με κοτσίδα με τον χημικό μου. Ο μόνος λόγος που δεν έγινε και αυτό είναι ότι εκείνος δεν έχει κοτσίδα και δεν θα ταν δίκαιο. Τέσπα για να μην τα πολυλογώ μου κανε ένα νεύρο κρόσσι,και ηρέμησα μόνο αφού τα πα σε 3 κατά σειρά ανθρώπους χρησιμοποιώντας τα ίδια λόγια και στους 3. Αυτό που λες συνέχεια τα ίδια πράγματα και ξεθυμένεις πολύ βολεύει.
Έπεσα τ απόγευμα για ύπνο και άφησα σημείωμα να με ξυπνήσουν στις 7,αλλά δεν είδε κανείς το σημείωμα και η μάνα μου θεώρησε ότι δεν ήμουν σπίτι,και πήρε τηλέφωνο στις 9 να δει τί κάνω, οπότε και ακολούθησε ο εξής διάλογος:
-Που είσαι Μπουρδού μου?
-μμμμ,εεεε? κοιμάμαι!
-Πού??
-Τί που καλέ, στο δωμάτιο μου είμαι,κοιμάμαι σου λέω!
-Κοιμάσαι τέτοια ώρα??? Είναι 9 η ώρα!!!!
-ΠΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΚΑ ΚΑΝΕΙΣ!!!!

και δεν έκανε. Όντως ήταν 9 η ώρα. Και τώρα όπως καταλαβαίνεις βουρδουλακιάζω μες στην καλή χαρά. Διάβασα απ τις 10 μέχρι τις 12,αλλά θέλω τώρα να διαβάσω φυσική που όλο την παρατάω.
Κι όσο σκέφτομαι ότι αύριο έχω πρωί πρωί χημεία τόσο βουρλίζομαι,αλλά είμαι ένας καλός άνθρωπος που θα ανεχτώ τις μαλακιες γιατί αν δεν τις ανεχτώ θα πλακωθούμε και είναι και μισή μερίδα άνθρωπος και θα τον βρουν κάτω απ το παπούτσι μου.
Επίσης έκανα αίτηση για τον ΟΤΕ και πολύ χάρηκα. Βασικά λέω ότι δεν θα πάω αλλα μεεεεεεεεεεεεεεεεεεχρι να με πάρουνε βλέπουμε. Μπορεί να χω αλλάξει και γνώμη.
Αυτά. Είπα ότι πρέπει να διαβάσω φυσική? το λέω τώρα!
Καληνύχτες!!

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Bγες έξω....


...κι άμα ακούσεις καμιά τσιρίδα να ξέρεις ότι είναι δικιά μου!!!
Σκ^τα μπήκε ο χρόνος!

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

Ρίχνω τα ζάρια...



μαύρα χαμπάρια! Απο χθες έχω μπει σε φάση κρίσης. Την βλέπω που πλησιάζει, την αγνοώ, σφυρίζω αδιάφορα, αλλά εξίσου αδιάφορη είναι κι αυτή για το τί κάνω εγώ.
Αύριο-μεθαύριο πάντως, ετοιμαστείτε για κανένα ποστ με αυτοκτονικές τάσεις :P
Eίναι λίγο σαν το κρύωμα, ξεκινάς μ ένα φτέρνισμα, και πριν το καταλάβεις καλά-καλά δεν μπορείς να πάρεις τα πόδια σου. Ε, έτσι κι εγώ, κυκλοφορούν στην ατμόσφαιρα κάτι αρνητικές σκεψούλες, έρχονται πού και πού και μου μπαστακώνονται για κανα 5λεπτο, τις διώχνω, ξανάρχονται άμα παίξει κανά περίεργο τραγούδι, κτλ κτλ. Φταίνε και κάτι γενέθλια γνωστών και φίλων, τα δικά μου "αργούν" ακόμα...αλλά το θέμα είναι ότι δεν αργούν, κι όσο πλησιάζουν τόσο τρομάζω γιατί νιώθω ότι μεγαλώνω και κάνω κύκλους και ποτέ δεν καταλήγω πουθενά, γιατί ο κύκλος δεν έχει αρχή και τέλος. Δεν έχω ελπίδες ακόμα κι αν τον τετραγωνίσουμε :P
Και δεν μπορώ να τα πω και σε κανέναν, γιατί σ όποιον κι αν τα πω θα μου πει "κάτσε διάβασε", "δεν είναι έτσι", άντε και ένα "τώρα τα βλέπεις έτσι". Έλα μου όμως που είναι έτσι,γιατί με ξέρω καλύτερα, είτε το πιστεύεις,είτε όχι :P
Γι αυτό κι εγώ τα πα στο πρόβατο που βρέθηκε μπροστά μου, και για κάποιο περίεργο λόγο το χνουδωτό δεν μου απάντησε (μα γιατί?) οπότε απάντησα πάλι εγώ. Και σκαταααααα-σκατά-σκατά, γιατί στο λέω ότι δεν μπορώ ν αλλάξω, ακόμα κι αν καταφέρω ποτέ να με ξεγελάσω (που σιγά), δεν θ' αλλάξω.
Όχι και τίποτε άλλο,αλλά τη βλέπω τη λύση μπροστά μου, όπως κάτι έπαθλα που τα φωτίζουν με προβολείς απο κάτω κι είναι πολύ γκλαμουριά κι έτσι.
Λες ν αλλάξω και το φορεματάκι στο βλογκ? Νωρίς δεν είναι ακόμα?
Έχω ξανακάνει ποστ μ αυτό το όνομα? Κάτι μου θυμίζει! Πάει,στέρεψα και απο τίτλους, βαϊ-βαϊ-βαϊ