Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Σαν σήμερα...



κέρδισα γι ακόμα μια φορά την ελευθερία μου. Κι ας καταπιέζεται ακόμα στον "ελεύθερο" κόσμο.
Γιατί ήταν κάποιοι εκεί που δεν φοβήθηκαν.

Όταν είσαι με κάποιον που υπήρξε στο πολυτεχνείο τότε, μόλις η κουβέντα έρθει προς τα κει αυτόματα ανοίγει το κουτάκι και ξεκινάει μια ιστορία περίπου μισής ώρας. Την ιστορία αυτή την έχω ακόυσει χιλιάδες φορές απ όταν ήμουν πιτσιρίκι, αλλά ακόμα ενθουσιάζεται ο πατέρας μου όταν την διηγείται.
Κι ας λέει η μάνα μου πως εκείνη, η μεγαλύτερη αντιστασιακή πράξη που έκανε ήταν ότι άκουγε Θεοδωράκη.

Κι εγώ ακόμα βάζω τα κλάματα όταν ακούω τα ηχητικά ντοκουμέντα απο τότε.
Κι ακόμα ελπίζω πως το ίδιο θα συνέβαινε αν το τότε ήταν τώρα.

3 σχόλια:

Darthiir the Abban είπε...

Δεν ξέρω, ίσως έχεις δίκιο, αν και πιστεύω πως η επανάσταση είναι θέμα τρόπου ζωής και όχι πράξη. Οπότε δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως σήμερα υπάρχει «υλικό».

Μπουρδουμπλούμ.... είπε...

Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος, αλλά (θέλω να) πιστεύω πως υπάρχει!!

koulpa είπε...

μμμμμ με τόση συνενοχή.. δύσκολη η απάνάσταση.. :):)
καλησπερούδια :):)