Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

Ο κύριος Δ.

Με τον κύριο Δ. ξεκίνησα να κάνω μαθήματα έκθεσης στην 3η λυκείου. Τον ήξερα από πιο πριν λίγο, αλλά η μόνη συνομιλία που είχα μαζί του μέχρι τότε ήταν όταν τον ρώτησα αν ήθελε κάτι να πιει και αστειέυτηκε ζητώντας μια τεκίλα με σκουλήκι μέσα...Στη συνέχεια διηγήθηκε γρήγορα-γρήγορα μια ιστορία, για ένα σπίτι που είχε πάει για μάθημα και έκανε το ίδιο αστείο,όμως για κακή του τύχη του έφεραν αυτό που ζήτησε και αναγκάστικε να το πιει...! Αλήθειες και ψέματα δεν τα ξεχώριζες όταν διηγούνταν ιστορίες, αλλά δεν σε ένοιαζε κιόλας, απλά απολάμβανες την διήγηση.
Τον θεωρούσες "μεγάλο", αν και δεν θα ταν πάνω απο 62-63, ωστόσο το παρουσιαστικό του μάλλον του προσέθετε κάποια χρονάκια ακόμα.Ήταν σχετικά ασυνήθιστος καθηγητής,κι ένας απ τους λίγους που με "ανέχονταν". Με άφηνε να βάζω μουσική όταν είχαμε μάθημα,με άφηνε να γράφω στα γόνατα, να μιλάω (γιατί ναι,μιλάω πολύ!), είχαμε βρει κι έναν φανταστικό ακροατή τον οποίο επικαλούμασταν κάθε λίγο ("Μα τι λέει κύριε Μπάμπη μου,θα μας τρελάνει εδωπέρα!"), τις απόκριες κάναμε μάθημα με περούκες... Κάναμε μάθημα κάθε Παρασκευή,ένα μιαμισαωράκι.
Η έκθεση είναι περιέργο μάθημα, θέλει τον τρόπο της, και έχοντας γνωρίσει και καλούς και κακούς καθηγητές ξέρω πως ο καθηγητής παίζει ρόλο.
Δε μου γκρίνιαζε όταν δεν έκανα ασκήσεις, κι ας του λεγά τις δικαιολογίες μου με χαμόγελο που φανέρωνε οτι απλά βαριόμουν να τις κάνω :P
Ήξερε απίστευτες ιστορίες(κι αν δεν ήξερε θα σκάρωνε κάποια στο λεπτό), ήξερε όλα τα χωριά της Ελλάδας απ έξω,με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, έλεγε πως έπαιρνε το αμάξι τα Σαββατοκύριακα και πήγαινε στην τύχη ανακαλύπτοντας έτσι νέα μέρη. Έλεγε πως οι 6 μήνες που είχε πάει καθηγητής σε κάποια παραμεθόριο ήταν και οι καλύτεροι της ζωής του, κι ότι όσο κι αν οι άνθρωποι είναι κλειστοί εκεί, τόσο σε προσέχουν όταν τους κερδίσεις. Έλεγε ότι πήγαινε στα χωριά στα καφενεία και έπιανε κουβέντα με τους ντόπιους έχοντας το μαγνητοφωνάκι στην τσέπη,για να μπορεί να ξανακούει τις συζητήσεις.
Οδηγούσε ένα γκρι σέατ, με τον προφυλακτήρα του δεμένο με σκοινί (!),και δεν έκανε καν τον κόπο να το φτιάξει.
Με έκανε να δω ένα βασικό μου λάθος στον τρόπο που έγραφα εκθέσεις μέχρι τότε, κάτι που έψαχνα καιρό για να καταλάβω. Έγραψα καλά στην έκθεση στις εξετάσεις, αρκετά καλά θα έλεγε κανείς, χάρηκα και για εκείνον που "έπιασαν τόπο" οι κόποι του. Στην πραγματικότητα είχαν πιάσει τόπο είτε έγραφα 17 είτε 7. Γιατί είχα κερδίσει παραπάνω πράγματα από μια σωστή δομή και σύνταξη.
Κι αυτά τα πράγματα θυμήθηκα σήμερα που μου είπαν ότι πέθανε χθες το βράδυ. Και χαίρομαι που τον γνώρισα και τον είχα καθηγητή. Και τον θυμόμουν συχνά,κι ας είχα να τον πάρω τηλέφωνο από πέρυσι στη γιορτή του.
Καλό ταξίδι κύριε Δ. :)

1 σχόλιο:

koulpa είπε...

καλό ταξήδι κ.Δ μας..