Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Το συμπέρασμα της ημέρας...




...είναι ότι δε ξέρω τι θέλω. Τώρα θα μου πείτε και πότε ήξερες αλλά λέμε τώρα. Το θέμα είναι ότι πρέπει να το βρω. As soon as possible.
Για να μην ξεκινήσουμε αλλού γι αλλού κι ακολουθήσουμε το τραγούδι...

Δε νομίζω ότι έχω αρχίσει να βαριέμαι (κάτι που εξάλλου θα ήταν απολύτως φυσιολογικό για τα μέτρα μου ), αλλά μάλλον μ ενοχλεί που δεν έχω ενα συγκεκριμένο πλάνο-ακόμα κι απίθανο-, απλά για να ξέρω που πάω και γιατι κάνω ότι κάνω.

Silly thoughts I suppose...καλύτερα να γυρίσω στα μαθηματικά μπας και πιάσει τίποτα.
Αλλα απλά αναρωτιέμαι...χμου.

Αντε καληνύχτες!

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

Ο κύριος Δ.

Με τον κύριο Δ. ξεκίνησα να κάνω μαθήματα έκθεσης στην 3η λυκείου. Τον ήξερα από πιο πριν λίγο, αλλά η μόνη συνομιλία που είχα μαζί του μέχρι τότε ήταν όταν τον ρώτησα αν ήθελε κάτι να πιει και αστειέυτηκε ζητώντας μια τεκίλα με σκουλήκι μέσα...Στη συνέχεια διηγήθηκε γρήγορα-γρήγορα μια ιστορία, για ένα σπίτι που είχε πάει για μάθημα και έκανε το ίδιο αστείο,όμως για κακή του τύχη του έφεραν αυτό που ζήτησε και αναγκάστικε να το πιει...! Αλήθειες και ψέματα δεν τα ξεχώριζες όταν διηγούνταν ιστορίες, αλλά δεν σε ένοιαζε κιόλας, απλά απολάμβανες την διήγηση.
Τον θεωρούσες "μεγάλο", αν και δεν θα ταν πάνω απο 62-63, ωστόσο το παρουσιαστικό του μάλλον του προσέθετε κάποια χρονάκια ακόμα.Ήταν σχετικά ασυνήθιστος καθηγητής,κι ένας απ τους λίγους που με "ανέχονταν". Με άφηνε να βάζω μουσική όταν είχαμε μάθημα,με άφηνε να γράφω στα γόνατα, να μιλάω (γιατί ναι,μιλάω πολύ!), είχαμε βρει κι έναν φανταστικό ακροατή τον οποίο επικαλούμασταν κάθε λίγο ("Μα τι λέει κύριε Μπάμπη μου,θα μας τρελάνει εδωπέρα!"), τις απόκριες κάναμε μάθημα με περούκες... Κάναμε μάθημα κάθε Παρασκευή,ένα μιαμισαωράκι.
Η έκθεση είναι περιέργο μάθημα, θέλει τον τρόπο της, και έχοντας γνωρίσει και καλούς και κακούς καθηγητές ξέρω πως ο καθηγητής παίζει ρόλο.
Δε μου γκρίνιαζε όταν δεν έκανα ασκήσεις, κι ας του λεγά τις δικαιολογίες μου με χαμόγελο που φανέρωνε οτι απλά βαριόμουν να τις κάνω :P
Ήξερε απίστευτες ιστορίες(κι αν δεν ήξερε θα σκάρωνε κάποια στο λεπτό), ήξερε όλα τα χωριά της Ελλάδας απ έξω,με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, έλεγε πως έπαιρνε το αμάξι τα Σαββατοκύριακα και πήγαινε στην τύχη ανακαλύπτοντας έτσι νέα μέρη. Έλεγε πως οι 6 μήνες που είχε πάει καθηγητής σε κάποια παραμεθόριο ήταν και οι καλύτεροι της ζωής του, κι ότι όσο κι αν οι άνθρωποι είναι κλειστοί εκεί, τόσο σε προσέχουν όταν τους κερδίσεις. Έλεγε ότι πήγαινε στα χωριά στα καφενεία και έπιανε κουβέντα με τους ντόπιους έχοντας το μαγνητοφωνάκι στην τσέπη,για να μπορεί να ξανακούει τις συζητήσεις.
Οδηγούσε ένα γκρι σέατ, με τον προφυλακτήρα του δεμένο με σκοινί (!),και δεν έκανε καν τον κόπο να το φτιάξει.
Με έκανε να δω ένα βασικό μου λάθος στον τρόπο που έγραφα εκθέσεις μέχρι τότε, κάτι που έψαχνα καιρό για να καταλάβω. Έγραψα καλά στην έκθεση στις εξετάσεις, αρκετά καλά θα έλεγε κανείς, χάρηκα και για εκείνον που "έπιασαν τόπο" οι κόποι του. Στην πραγματικότητα είχαν πιάσει τόπο είτε έγραφα 17 είτε 7. Γιατί είχα κερδίσει παραπάνω πράγματα από μια σωστή δομή και σύνταξη.
Κι αυτά τα πράγματα θυμήθηκα σήμερα που μου είπαν ότι πέθανε χθες το βράδυ. Και χαίρομαι που τον γνώρισα και τον είχα καθηγητή. Και τον θυμόμουν συχνά,κι ας είχα να τον πάρω τηλέφωνο από πέρυσι στη γιορτή του.
Καλό ταξίδι κύριε Δ. :)

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Seen better days...



Το γραφείο χαρακτηριστικό της κατάστασης που επικρατεί... Μια καρέκλα περιτριγυρισμένη από στίβες χαρτιά και βιβλία, μια κούπα (ναι ΜΙΑ, πλύνε-βάλε την έχω :P , είναι η αγαπημένη μου) που γεμίζει αυτόματα πια καφέ μόλις αδειάσει, σακουλάκια ξηρά τροφή γύρω-γύρω, ένας υπολογιστής κρυμμένος κι αυτός κάτω από κάτι σημειώσεις...
Το πρόγραμμα της τελευταίες δυο μέρες λέει διάβασμα, ύπνο 2 ώρες το βράδυ, δίνουμε, ύπνο 3 ώρες το μεσημέρι, διάβασμα για την επόμενη μέρα, ξανά 2 ώρες ύπνο το βράδυ (ή και καθόλου ανάλογα τα κέφια :P) και φτου κι απ την αρχή. Το κεφάλι το αγνοούμε όσο έντονα κι αν διαμαρτύρεται, η πλάτη όμως μας έχει πεθάνει τόσες ώρες στην ίδια καρέκλα. Δίνουμε και αύριο. Όπως δίναμε και σήμερα και χθες. Εξάντληση? Αρκετή. Νομίζω όμως ότι μέχρι τώρα θα αποζημειωθώ στ αποτελέσματα. Για αύριο πάλι καθόλου σίγουρη δεν είμαι γι αυτό,αλλά θα πάω να προσπαθήσω και εκεί. Την Πέμπτη μη με ψάξετε. Θα κοιμάμαι τη μισή μέρα. Κανονικά θα κοιμόμουν ολόκληρη τη μέρα αλλά δίνω και την παρασκευή.
Έχω την εντύπωση ότι με την πίεση που ασκώ στον εγκέφαλο μου δεν μπορώ να απομνημονεύσω τίποτα. Αυτός ομώς την κρίσιμη ώρα με διέψευσε. Ελπίζω να με διαψεύσει και αύριο.
Προς το παρόν τηρώ γι ακόμα μια φορά τον τίτλο αυτού του βλογκ: Σκάω και κολυμπάω.(στην προκειμένη διαβάζω)

Και η νύχτα ξεκινάαααει (ξανά)

Καλησπέρες!