Μπορεί ο Νοέμβριος να πηγαίνει κατα διαόλου,αλλά είναι ήδη ένα βήμα πριν φύγει και πάει στον αγύριστο, και έρχεται Δεκέμβρης επιτέλους.
Ο οποίος Δεκέμβρης δεν ξέρω πως θα είναι γενικώς,σίγουρα όμως θα είναι πολύ πιο γεμάτος απ αυτους τους 2 ελεεινούς μήνες. Για την ακρίβεια έχω ήδη κανονίσει πράγματα για τις: 4-5, 12-13-14-15-16, 20, 25 και 31 οφ κορς.
Γι αυτό σου λέω,να φύγει αυτός ο κωλονοέμβρης,να χαλάσει ο καιρός,να μυρίσουμε και λίγο Χριστούγεννα!!!
A και να μην το ξεχάσω! Ν αξιοποιήσω βεβαίως-βεβαίως το σοκαλατοημερολόγιο!!!!

...από το εξής δίλημμα:
Αφού θα το ξενυχτήσω που θα το ξενυχτήσω σήμερα,ανάθεμα την αναβλητικότητα μου, να κάνω καφέ ή τσάι ??

Είμαι με το λαπτοπ μπροστά στην τιβι. Έχω να πω ότι:

-Όλα τα κοριτσάκια πρέπει να γίνουν μαμάδες,όπως+δήποτε, δεν εξηγείται αλλιώς τόσο μωρίνι-σκατουλίνι που διαφημίζεται. Μπορούν εναλλακτικά να γίνουν και πριγκήπισσες.
-Τα αγοράκια μέχρι τα 7 τους θα χρειαστούν ψυχολόγο, είναι απίστευτο ότι όλα τα παιχνίδια για αγοράκια αφορούν ΤΕΡΑΤΑ. Και όταν λέω τέρατα το εννοώ,μέχρι κι εγώ τρομάζω μ αυτά!
-Τα μόνα αξιόλογο παιχνίδι που χω δει μέχρι τώρα είναι κάτι στρουμφάκια,τα playmobil και η Fisher Price που ως παιδί λάτρευα τα παιχνίδια της.
-Η ντόρα-μπαλαρίνα είναι ότι πιο αστείο έχω δει τον τελευταίο καιρό. Μπορούν εναλλακτικά να το ονομάσουν "Η Ντόρα τις απόκριες" ή "Η Ντόρα πρόεδρος της ΝΔ".
-Νομίζω ότι μου κάνουν πλύση εγκεφάλου με την μπάρμπι,κάθε μία διαφήμιση παίζει και μία barbie.
-Αν ξανακούσω τα ζουζούνια θα πιάσω το αροξόλ._
-Οι φωνές στα παιδικά είναι απίστευτα γελοίες. Μία δε, πρέπει να ήταν πορνοστάρ.
-Έχει πάλι του απίθανους (χαμόγελο,ΝΑΙ!)
-Στο σταρ καταστρέφεται πάλι ο κόσμος,αλλά είναι τόσο άθλια ταινία που δεν αντέχω να δω το γιατί.Ζωή σε μας. Α,ποτάμια βλέπω,κλιματική αλλαγή θα παίζει.
-Η Βουγιουκλάκη βάζει 2 φακελάκια ζάχαρη στον καφέ της.Δεν σε νοιάζει αλλά αυτό πρόσεξα.
-Η ετ3 λέει ότι "η δημοσκόπηση δίνει προβάδισμα στη Μπακογιάννη". Τί λέγαμε πιο πάνω? αυτό.
-Η πρωταγωνίστρια του twilight είναι απ τις πιο ξινές τύπισσες που υπάρχουν!! Λες και της έχεις βάλει ορό με ξύδι. Δεν ξέρω αν είναι το στυλ του παιξίματος της έτσι,αλλά θέλω να τη χαστουκίσω.
-Διαφήμιση του Παρλιάρου. Μην φτιάξεις ποτέ το γαλακτομπούρεκο του,η συνταγή του είναι πανάθλια.

Άρκετά, τελικά όταν τελειώνει το top gear πρέπει να κλείνω την τηλεόραση. Ή να χαζεύω διαφημίσεις που μ αρέσουν,αρκεί αυτές να μην είναι παιχνιδιών. Ουγκ.

Εγώ με τον οδοντίατρο δεν έχω καμία σχέση. Κακώς απ την μία,καλώς απ την άλλη.
Έχω πάει μετρημένες 2 φορές σ' οδοντίατρο,και μία σήμερα, 3.
Η πρώτη ήταν όταν άλλαζα τα δύο πάνω μπροστινά δόντια, που νόμιζα ότι κάτι θα ήταν βρε παιδί μου αυτή η αλλαγή,και πήγα, μου χτύπησε μια ένεση στο ούλο (μιλάμε απο μικρό ήμουν μαζόχα,όχι αστεία), μου τα βγαλε,κι έτσι μπορούσα να βγάλω κι εγώ πλέον τις γελοίες φωτογραφίες που χαμογελάς και περνάει τραίνο ανάμεσα στα δόντια.
Παρεπιπτόντως,μακράν το καλύτερο βγάλσιμο δοντιού είναι όταν μου κουνιόταν ο δεξής κυνόδοντας, οπότε πλακωνόμουν μια φορά με τον αδερφό μου, του χώνω μια δαγκωνιά στο χέρι, τραβάει το χέρι του εκείνος, να τος ο κυνόδοντας πάνω στο μανίκι. Αμέ.
Που λες απο τότε πέρασαν πολλά-πολλά χρόνια που εγώ πήγαινα στο οδοντιατρείο μόνο για να παίξω με την καρέκλα που πολύ με άρεσε γιατί είχε κουμπάκια και παρακουμπάκια γύρω γύρω.
Φτάνει λοιπόν Παρασκευή προ των πανελληνίων (ξεκίναγαν Σαββατο), ξυπνάω γω μ ένα μάγουλο νταμιτζάνα. Δρόμο παίρνω,δρόμο αφήνω, πάω στον οδοντίατρο "Θβήνω, πεθαίνω, χάνομαι θου λέω". Με κοιτάει, είχε αφηνιάσει ο φρονιμήτης, μου γράφει μια αντιβίωση, κιουρία πάλι εγώ.
Μέχρι χθες που λες είχα πάει τις εξής 2. Κι όλο άκουγα που ο κόσμος κάνει κάθε χρόνο καθαρισμό, και πρέπει να κάνουμε κάθε χρονο,κι όλο γέμιζα τύψεις που εγώ δεν είχα πατήσει το ποδαράκι μου. Αποφάσισα λοιπόν να εκβιάσω τον θείο μου (γιατί αυτός είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος αν θες να κλείσεις ραντεβού στον θείο μου μέσα στον επόμενο μήνα! :P ), και κανόνισα να πάω για ραντεβού σήμερα.
Πάω,με κοιτάει πάνω,με κοιτάει,χώνει κι αυτό το καθρεφτάκι που σου τραβάει το ούλο να δει παραπέρα,κάνει πίσω: -Τί ήρθες να κάνεις εδωπέρα?
-Εεεε,καθαρισμό?? (χαμόγελο του μαλάκα)
-ΠΟΥ? αφού δεν έχεις τίποτα!!
-Μα δε μπορεί,ψάξε καλύτερα,δεν έχω ξανακάνει!!!

Τελικά βρήκαμε 2 δόντια που μάλλον είχαν κατιτίς αλλά δεν πρέπει να τον ικανοποίησαν γιατί καθάριζε και έλεγε "Μαλακιεεεες".
Από καθαρισμό δλδ νιέντε.
Μου βρήκε όμως 2 "άρχουσες τερηδόνες" οι οποίες για να μην γίνουν κανονικές τερηδόνες θα πρέπει να πάω να μ αλείψει κάτι τζέλια, και μ αρέσει που μου εξήγησε ακριβώς τί είναι το καθένα (κάτι υπεροξείδια και δεν συμμαζεύεται) λες και θα τα πιανα.
Tέσπα, απο δόντια καλά πάμε! Μπορώ να δαγκώνω ελεύθερα!!


Υ.Γ.: Με κούφανε με το "γιατί μασάς πιο πολύ απο δεξιά??"...πως είπατε??

Το μεσημέρι γύρω στις 4, ότι και να κάνω,όπου και να μαι θα με πιάσει υπνηλία. Άλλαξα μάθημα για να μην πέφτει στις 4 γιατί πήγαινα εκεί και κοιμόμουν.
Δε ξέρω πως το χει προσαρμόσει έτσι ο οργανισμός μου,αλλά είμαι ικανή να κοιμηθώ οπουδήποτε. Δεν με πιάνουν ούτε καφέδες ούτε τίποτα, στις 4 υπολειτουργώ!
Άμα περάσει αυτό το δύσκολο μισάωρο (άντε καλά, τρία τέταρτα) μετά ξαναγίνομαι άνθρωπος και μπορώ να συνεχίσω κανονικά τις εργασίες μου.
Και τί βλέπω? Κοντοζυγώνει 4! Ότι προλάβω σε μια ώρα, αδιος!

κέρδισα γι ακόμα μια φορά την ελευθερία μου. Κι ας καταπιέζεται ακόμα στον "ελεύθερο" κόσμο.
Γιατί ήταν κάποιοι εκεί που δεν φοβήθηκαν.

Όταν είσαι με κάποιον που υπήρξε στο πολυτεχνείο τότε, μόλις η κουβέντα έρθει προς τα κει αυτόματα ανοίγει το κουτάκι και ξεκινάει μια ιστορία περίπου μισής ώρας. Την ιστορία αυτή την έχω ακόυσει χιλιάδες φορές απ όταν ήμουν πιτσιρίκι, αλλά ακόμα ενθουσιάζεται ο πατέρας μου όταν την διηγείται.
Κι ας λέει η μάνα μου πως εκείνη, η μεγαλύτερη αντιστασιακή πράξη που έκανε ήταν ότι άκουγε Θεοδωράκη.

Κι εγώ ακόμα βάζω τα κλάματα όταν ακούω τα ηχητικά ντοκουμέντα απο τότε.
Κι ακόμα ελπίζω πως το ίδιο θα συνέβαινε αν το τότε ήταν τώρα.

Μ αρέσουν οι φωτογραφίες. Μ αρέσουν ακόμα περισσότερο οι φωτογραφίες που όταν τους τραβάς δεν τους δίνεις σημασία αλλά μόλις της περάσεις στον υπολογιστή/εμφανίσεις (κάτι είπα τώρα!) βγαίνουν τέλειες.
Για κάποιο περίεργο και μάλλον μαζοχιστικό λόγο, μ αρέσουν και οι φωτογραφίες των κινητών. Οκ, παραδέχομαι ότι η ποιότητα τους είναι επιεικως άθλια,αλλά απ την άλλη αλλοιώνουν τις φωτογραφίες με έναν ωραίο τρόπο. Επιπλέον έχει αρχίσει και μου τη δίνει που με τις φωτογραφικές των 4938439384309 MPs ο άλλος κάνει-κάνει-κάνει-κάνει ζουμ και βλέπει μέχρι και το μαρούλι που χει μείνει στον 5ο δόντι όπως μπαίνεις δεξιά! Κάτι ακόμα που μ αρέσει στο κινητό είναι ότι το χω πάντα μαζί μου και μπορώ να βγάλω κάτι που μ εντυπωσίασε ή κάτι που γινεται εκείνη τη στιγμή, με αποτέλεσμα βέβαια οι περισσότερες φωτός να είναι κάτι ηλιθιότητες, αλλά έχει την πλάκα του τελικά :P

Έτσι λοιπόν, το κινητό μου ήταν εκεί:

-Όταν συνάντησα ένα σαλιγκάρι να κάνει ντους στη σχολή:


-Όταν οι φωτογραφική μου δεν μπορούσε να βγάλει όλα όσα ήθελα αλλά μπορούσε το κινητό:



-Όταν κάθησα για καφέ και είδα απέναντι μου ζωγραφισμένο ένα λουλούδι:


-Όταν μου φέρανε τσάι με εχμ,γκουχ..."τονωτικά" : (τίποτα δεν είχε,χειρότερη είμαι χωρίς το τσάι :P)

-Όταν στο εργαστήριο οι καλύτερες σημειώσεις είναι οι φωτογραφίες:


-Όταν πήγα εκδρομή και δεν πήρα μαζί φωτογραφική:



-Όταν κόντρα στον ήλιο του Σουνίου δημιούργησε "άσχημες" μαυρίλες που μου άρεσαν τρελά:

-Όταν ανακάλυψα μια πέρδικα στα πρόθυρα αυτοκτονίας στον ναό:


-Όταν το θερμόμετρο τα παιξε και μέτραγε θερμοκρασίες Άρη:


-Όταν ανακάλυψα φέτα στο Ρευκιαβικ:


-Όταν στους θερμοπίδακες η μία φωτογραφική τέλειωσε απο μπαταρία:


- Όταν μ άρεσε τρελά η εικόνα του παιδιού που ταίζει τις πάπιες αλλά φοβόμουν να δείξω εμφανώς ότι βγάζω φωτό :P :


- Όταν το βράδυ αποφάσισα να παίξω με τις σκιές:

Σούπερ Μάρκετ,μπροστά απ τα γάλατα. Κρύβεσαι και λίγο γιατί πριν στα ψυγεία σε πέτυχαν με τη σειρά 3 παλιές συμμαθήτριες. Λες και φύτρωσαν ένα πράμα!
Στα γάλατα λοιπόν. Ετοιμάζεσαι να πάρεις το μπροστά-μπροστά. Ακούγεται καθαρά η φωνή της μητέρας σου στο κεφάλι "Να κοιταας τις ημερομηνιες στα γαλατααααα". Το αφήνεις και παίρνεις ένα απ τα πίσω...Ημερομηνία Λήξης: 08 Φεβρουαρίου του 2010... ΤΟΥ ΠΟΙΑΝΟΥ???????????????????

ΣΟΚ.

Η μαλακία σ όλο αυτό το πράγμα της ζωής, είναι ότι ακόμα κι αν καταφέρεις να ζήσεις 100 χρόνια, κάποια πράγματα θα τα ξέρεις απο πάντα. Και γαμωτο, σιχαίνομαι τα spoilers!

Η πλάκα είναι οτι προσπαθείς να βγάλεις τον εαυτό σου ψεύτη, αλλά κάτι μου λέει πως στο τέλος σε κερδίζει